choose your life, use it wise!

วันนี้มีโอกาสได้ไปหยิบเอาเพลงที่อยู่ในกรุมานั่งฟัง The pretenders, I'll standy by you. รู้สึกดีจัง พอฟังแล้วก็ได้คิดว่า ถ้าเมื่อถึงเวลาที่เราท้อใจ ทุกข์ใจ ถึงทางแยก อยากร้องกรี๊ด ๆ ด้วยอารมณ์โกรธ คงดีไม่น้อยถ้ามีใครสักคนร้องเพลงนี้ให้เราฟัง บอกเราว่าเขาคนนั้นก็เคยเป็นแบบเรา รู้สึกเหมือนเราและพร้อมจะฟังเรา

เป็นได้แค่จินตนาการเท่านั้นแหล่ะ เพราะเมื่อถึงเวลาหนึ่งในชีวิตเรา เราก็ต้องอยู่คนเดียว

การทำดี ไม่ใช่เพราะฉันเป็นคนดี แต่ทำไปด้วยสัญชาตญาน เมื่อถึงเวลา มันหมดภาระหน้าที่ เราก็คงต้องไป เมื่อเราส่งใครสักคนถึงปลายทาง ไม่ว่าปลายทางนั้นจะโหดร้ายสำหรับใคร แต่เมื่อมันถึงเวลา เราก็ต้องไป

ความเหนื่อยใจของมนุษย์คือความผิดหวัง หวังมากพอผิดก็เหนื่อยมาก ท้อมาก แต่สำหรับเรา ชินแล้ว

ฉันจะถือว่าชีวิตนี้ได้ทำดีที่สุดแล้ว ไม่ว่าอะไรจะเกิด เราจะไม่เสียใจเลย

การเขียน เขียน เขียน เขียน เขียน ที่ไม่ต้องคำนึงถึงอะไรโดยไม่มีเป้าหมาย ไม่มีอารมณ์ ไม่มีความเป็นไป ไม่มีจุดหมาย นี่มันก็ดีไปอีกแบบ

คนอย่างฉัน กรอบและจารีตคงไม่เหมาะ

คนอย่างเราไม่จำเป็นต้องบอก อธิบาย ชี้แจงให้ใครทราบให้ใครรู้

คนอย่างเราไม่เคยอยู่ให้ใครควบคุม บงการ

อย่างเรา อยู่ลำพังคงเหิมาะแล้ว

วันนี้ฉันคงหลับ คืนนี้ฉันคงลืม แม้วันนี้ฉันจะเสียใจ แม้วันนี้ฉันจะไม่เข้าใจ แต่พรุ่งนี้ หน้าที่และภาระใหม่ก็เกิดขึ้น เพื่อให้เราทำให้ลุล่วงไป