บุญบาป ศีลธรรม กรรม

แน่นอนที่สุดที่แต่ละคนมีความเห็นต่างกันออกไป บางคนเห็นว่าสิ่งนี้ดีกว่าสิ่งนั้น บางคนว่าสีนี้สวยกว่าสีนั้น

ทั้งนี้ทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับสิ่งที่อยากให้เป็น พูดง่าย ๆ ก็คือ สิ่งที่เราอยากเห็นเราก้จะเห็นเท่านั้น สิ่งไหนที่เราไอยากเห็นเราก็ปิดหูปิดตาสะเฉย ๆ

ฉันเองไม่ใครคนเคร่งศาสนา เพราะฉันกับศาสนาอยู่คนละที่กัน อย่างไรก็ตามฉันชอบและประทับใจในพุทธศาสนาในเชิงปรัชญาเพราะฉัน...

ฉันไม่เชื่อเรื่อง บาป บุญ

ฉันไม่เชื่อว่า ถ้าอยากสวยต้องทำบุญด้วยเสื้อผ้า อยากเก่งต้องทำบุญด้วยหนังสือ อยากกินดีอยู่ดีต้องทำบุญด้วยอาหาร

แล้วอย่างฉันหล่ะ ตาบอด ทำบุญด้วยหลอดไฟ เทียนไข บริจาคเงินให้โรงพยาบาลตา ฉันจะมองเห็นรึก็ปล่าว

สำหรับฉันการทำบุญ ทำทาน สิ่งที่ได้รับคือความสบายใจ คือการอยากให้แล้วเราได้ให้ เราให้เพราะเราไม่ได้หวังสิ่งใด ๆ กลับคืน แต่ก็นั่นแหล่ะ มุนษย์เรายังระคนไปด้วยกิเลส ความอยากมี อยากได้ ทั้ง ๆ ที่ให้ หรือเรียกในแง่ศาสนาก็ว่าทำทานหรือทำบุญ ก็ยังจะหวังผลตอบแทน

พระพุทธองค์เองไม่เคยสอนให้ทำบุญเพื่อได้สิ่งตอบแทน แต่กลับให้เรารู้จักการให้เพื่อให้จิตใจสบาย

เมื่อเราจิตใจสบาย เราก็เป็นสุข เมื่อเป็นสุข ร่างกายก็มีเรี่ยวแรงทำสิ่งดี ๆ ให้กับตัวเรา เช่น อาจอยากทำสมาธิ เมื่อมีสมาธิก็มีปัญญา

ก่อนหน้านี้เมื่อตอนที่เรียน ปรัชญาศาสนาพุทธ ก็เห็นว่า การรักษาศีล เป็นเรื่องภายนอก

พุทธจริง ๆ คือต้องมีปัญญา

เคยนึกอยู่ตลอดว่าจะมี พระสมัยหลังพุทธกาลที่นำเอาจุดตรงนี้มาพูดรึปล่าหนอ

ก็ด้วยความกรุณาที่คุณ nupomme ส่งหนังสือเรื่อง คู่มือมนุษย์ ของท่านพุทธธาตุภิกขุ มาให้ได้ฟัง

แล้วทำให้รู้ว่า ตัวเรามองโลกแคบเกินไปโดยที่นึกว่าอาจไม่มีพระศงฆ์องค์ใด นำเอาหลักคำสอนมาสอนจริง ๆ เพราะความเป็นจริงแล้วคือ มี

ถ้าใครได้อ่านหนังสือเล่มนี้ จะรู้เลยว่า ศาสนาพุทธที่มองในเชิงปรัชญานั้นเป็นอย่างไร

อย่างที่พระพุทธองค์ตรัสไว้ ว่าสิ่งที่สำคัญและจะดับกิเลสได้ทั้งหมดคือ ปัญญา

ต่อให้พระศงฆ์ที่ถือศีล 227 ข้อ แล้วจิตใจยังสกปรก ยังมักมากในทางโลก ยังอยากอวดอวิชา ก็ไม่ถือว่าปฏิบัติจริง

ในหนังสือเรื่อง คู่มือมนุษย์ ก็ได้บอกไว้ว่า หากเรา ๆ ที่ไม่ใช่พระ ไม่ได้บวช ศีลบางข้อที่บางทีบางเวลาหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะเป็นปัจจัยภายนอก เพราะเรายังคือปุถุชน หากหลีกเลี่ยงไม่ได้ด้วยความจำเป็นก็ไม่ถือว่าผิดศีลแล้วถึงกับต้องตกอกตกใจหรือถูกประนาม หากเรามีสมาธิและมีปัญญาที่สามารถควบคุมได้ ที่สามารถนำเราไปสู่ทางนิพพานได้ในเวลาต่อไปนั้นดียิ่งกว่า

ขอยกตัวอย่างแบบนี้ ศีลข้อที่ 5 ที่ว่า งดเว้นการดื่มสุราเมรัย ด้วยศีลทั้ง 5 ข้อ ข้อนี้สำคัญที่สุด เพราะถ้าดื่มของมึนเมา ก็ขาดสติ เมื่อขาดสติก็อาจประพฤติผิดในกาม อาจลักขโมย หรือไปจนถึงฆ่าสัตย์ตัดชีวิตได้

แต่ถ้าในกรณีที่เรา ผู้ที่มีสติซึ่งเกิดจากมีสมาธิและมีปัญญา หลีกเลี่ยงการสังคมไม่ได้เพราะนี่ก็คือชีวิตประจำของเรา บางครั้งบางโอกาสต้องดื่มเพื่อสังคม เรื่องที่ต้องทำตามสังคมนี่เป็นเรื่องอีกเรื่องที่ต้องเอามาหยิบยกกันเพื่อถกเถียงไปจนถึงเรื่องทางจิตวิทยาไปโน่น แต่ในตัวอย่างเช่น นักการทูต ถ้าถามว่าจำเป็นไหมที่ต้องดื่ม ไม่จำเป็น แต่สำคัญที่ต้องดื่มเพื่อสัมพันธไมตรี เรางดไม่ได้เพราะไม่ใช่ผู้ทรงศีล หากนักการทูตจะบอกไม่ดื่มเพราะถือศีลก็คงได้ แต่การเจรจาระหว่างประเทศอาจไปไม่ราบรื่น

แต่หากนักการทูตท่านนั้นครองสติได้ รู้ว่าดื่มเพื่อสัมพันธภาพ หาได้ดื่มเพื่อให้ครึกครื้นในอารมณ์ หาได้ดื่มเพราะอยาก หาได้ดื่มเพราะเลือกที่อยากจะใช้เครื่องดื่มมึนเมาย้อมใจเพื่อก่อการอย่างอื่น เมื่อรู้ว่าดื่มสักแก้วสองแก้วเพื่อเจิรญสัมพันธไมตรี รู้ตัวตนว่ากำลังดื่ม กำลังอยู่ในแก้วแรกและกำหนดไว้แค่ 2 แก้ว รู้ว่าสาเหตุของการดื่มคืออะไร อย่างนี้ ทางพุทธปรัชญาไม่ถือว่าผิดแต่อย่างใด

หลักสำคัญคือต้องมีสติ จะมีสติได้ต้องก็ต้องทำสมาธิเป้นนิจ เมื่อทำสมาธิอยู่เป้นนิจปัญญาก็จะเกิด เมื่อปัญาเกิดเราก็จะเข้าใจสถานการณ์ เข้าใจปัญหา เข้าใจเหตุและผลของแต่ละเรื่องราว

ทั้งหมดที่ว่านี้ อยากให้เรา ชาวไทย ที่บรรพบุรุษก็ชาวพุทธ หันมามองพุทธศาสนาอย่างถูกต้อง อย่าปล่อยใจให้ไปหลงงมงายเลยกับการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ กับการทำบุญที่หวังผล แต่ให้เราเริ่มจากตัวเราเอง เริ่มการทำดีเพราะตัวเราเอง อย่างที่ว่าไปแล้วว่าการทำดีไม่ใช่เฉพาะการถือศีลกินเจ ทำดีคือไม่เบียดเบียนใคร ทำดีคือมีปัญญาแก้ปัญหาอย่างถูกต้อง ถ้าเราเริ่มจากตัวเราเองแล้ว ไม่ช้าสังคมไทยก็จะดีขึ้น